بـــرف

 

برف

از دامن ابر تیره امشب

بارید ستاره بی شماره ؛

هر چند که آسمان سیاه است .

شد روی زمین پُر از ستاره .

****

دانی که ستاره های برفی

هستند شکوفه هایی از یخ ؛

دارند دلِ زلالی از آب ،

رخساره ی باصفایی از یخ .

****

آرام کنار هم نشینند ،

بر روی شبِ سیاه خندند .

بی لب ، همه با نگاه خود ، بر

خاموشی ِ بی گناه خندند .

****

فردا که شوند مَردم از خواب

بیدار و به پشت شیشه آیند ،

خمیازه کشند و چشم ها را

بر عالم نقره ای گشایند ،

****

گویند : " خدا  ، چه برف خوبی !

زیبا و شکفته و شپید است .

این چهره ی پاک و روشن برف ،

یا چهره ی شادی و امید است؟ "

 

شاعر: محمود کیانوش